Bestiariusz

Borki 

Zwierze hodowlane, przeznaczone do uboju. Z natury zachowuje się jak typowa krowa. Ich ciała można wpisać w trójkąt prostokątny którego najkrótszy bok wyznacza klatkę piersiową Borki. Poruszają się na czterech nogach z raciczkami. Mają śmiesznie wyglądające, długie pyski z małym otworem gębowym i długie uszy wyrastające zaraz za oczami i zakończone miękkimi witkami. Ich tylne nogi są o 1/3 krótsze od przednich. Borki magazynują pokarm w dolnej części torsu w specjalnym narządzie niczym chomiki w policzkach. Ich ogony są krótkie i nieprzydatne. Mięso Borki jest bardzo tłuste. Żywią się liśćmi, robactwem, trawami. Przy jedzeniu pomagają sobie długimi językami.

Burguntu

Zamieszkujące pustynie kretopodobne stworzenie. Wielkością dorównują średniej wielkości psu. Mają wydłużone, szczurze pyski wypełnione dwoma rzędami ostrych zębów. Są pozbawione oczu, ich głównym zmysłem orientacji jest dotyk – świetnie wyczuwają wibracje terenu, choć ich słuch i węch jest jednym z czulszych na Bliźniaczych Planetach. Nosy mają zdolność do zasklepiania się w celu uniemożliwienia piaskowi wdzierania się do środka. Na narząd słuchu składają im się trzy pary krótkich, poszarpanych małżowin. Ich ciało pokrywa przeważnie brudnoszara, błyszcząca sierść. Burguntu mają zdolność do kumulowania energii elektrostatycznej w specjalnych organach i potrafią uwolnić ją w celu ogłuszenia ofiary w promieniu 2 metrów. Są drapieżnikami, polują na mniejsze stworzenia ukrywając się pod piaskiem. Najczęściej żyją samotnie, nieczęsto polują w parach samiec-samica.

Galopagi

Stworzenia stadne zamieszkujące pustynne tereny Marchii Przejścia. Wykorzystywane są jako środek transportu, bądź siła pociągowa. Z wyglądu przypominają nieco nosorożce, lecz mają krótką szyję ze zdecydowanie niżej osadzoną głową. Po obu stronach szerokiego pyska wyrastają im dwie pary ciosów, krótkich i dłuższych jedne pod drugimi w dowolnej konfiguracji. Ich ciało pokrywa krótka, gęsta, szczecinowata sierść koloru piasku. Oswojone galopagi nie są agresywne, dzikie wykazują się nieustępliwością w obronie terytorium. Są wszystkożerne choć lubują się przede wszystkim w roślinności piętra niższego. Ich długie ogony zdobią krótkie lub długie pasy sztywnych włosów służących do zasłaniania bądź wachlowania ciała.

Kososzpony błękitnoskrzydłe

Drapieżne ptaki o krótkich, hakowatych dziobach, błękitnych od spodu i beżowych od góry piórach. Na końcu skrzydeł dysponują trzema chwytliwymi palcami o ostrych pazurach. Szpony na nogach są długie, ostre i stanowią główne narzędzie do zabijania ofiar. Atakują znienacka niczego nieświadome ofiary. Rozmiarowo przypominają sępa lecz rozpiętość ich skrzydeł przekracza dwie jednostki. Zbierają się grupki do sześciu osobników.

Niebiański wąż

Niezwykłe rzadki, magiczny stwór zamieszkujący górskie obszary Tayi i Nory. Jest pokryty łuską odporną na magię. Ma postać niebieskiego węża, z którego boków wyrastają pary niewielkich skrzydeł. Jego pysk jest dużo szerszy niż u typowego węża a szczęka bardziej przypomina ludzką. Prócz masywnych kłów ma trzy mary wąsów jak te u suma. Osiąga 25 jednostek długości i wije się po niebie jakby płynął po powierzchni wody. Są dzikie i nieokiełznane, często agresywne.

Skałodziwy

Są magicznymi stworzeniami liczącymi sobie setki lat. Zamieszkują wszystkie rejony Tayi choć na Norze również można się na nie natknąć. Nieczęsto da się dostrzec ich prawdziwą naturę – skało dziwy bowiem wybierają z początku swego istnienia skały stające się ich powierzchowną formą o rozmaitym wyglądzie, która z biegiem czasu rośnie i osiąga spore rozmiary. Jak na prastare stworzenia jest ich stosunkowo niewiele. Przeważnie żyją samotnie w ukryciu wśród formacji skalnych. „Rdzeń” skało dziwu wygląda niczym ognik, latająca kula emanująca kolorowym światłem. Młode świecą na biało, w zależności od nastawienia (bo o płci trudno w ich przypadku mówić) przybierają inne kolory. Między poszczególnymi fragmentami ich ciął przebija się światło. Skałodziwy są istotami inteligentnymi, stare osobniki kształtują w umysłach coś w rodzaju ludzkiej świadomości. W pismach badaczy odnotowano kilka spotkań w czasie których dochodziło do komunikacji między nimi a naukowcami. Nigdy nie odkryto w jaki sposób stworzenia te funkcjonują, nie jedzą, nie piją, mają skłonności do zabawy i wspólnego pomrukiwania trwającego kilkanaście minut. Skałodziwy nie są agresywne, wolą uciec i schować się udając element otoczenia.

Pomrów błękitnopasy

Szkodnik, ślimak pozbawiony skorupy. Osiąga długość do 13 centymetrów. Jego ciemne ciało na grzbiecie pokryte jest kilkoma bruzdami wzdłuż których gromadzi się świecąca w nocy błękitna wydzielina. Ślimaki mimo, że żerują na liściach warzyw (w szczególności o niebieskim/fioletowym zabarwieniu) są mile widziane przez farmerów. Są zbierane wieczorami gdy najlepiej je widać zanim schowają się pod trawami. Sprzedaje się je alchemikom, którzy wykorzystują świecący płyn do swoich nauk. Ciecz ta jest bardzo szkodliwa dla organizmu – powoduje spore problemy żołądkowe, utratę czucia smaku innego niż gorycz na kilka tygodni. W dużych ilościach substancja barwi białka oczu i odbiera wzrok. Na jej podstawie powstaje ekstrawagancki atrament do książek i tatuaży.

Porowiec

Dzikie stworzenie zamieszkujące Marchię Przejścia. Przypomina żółwia, lecz zamiast skorupy posiada zestaw otworów , w których trzyma mniejszych przedstawicieli swojego gatunku (do 15!). Mają dwie pary szczęk ułożonych do siebie prostopadle. Duże osobniki nie cechują się zbytnią zwinnością czy szybkością w przeciwieństwie do małych. Duże osiągają rozmiary do 3x3x2 jednostek. Żywią się mięsem. Zwykle zagrzebują się w ziemi i wabią ofiary na swój grzbiet słodkim aromatem wydostającym się z otworów, gdzie są atakowane przez zamieszkujące je mniejsze osobniki.

Pustynne wije

Czerwie pustynne żywiące się minerałami i szczątkami organicznymi. Ich ciała są pełne wody przez co stanowią łakomy kąsek dla zwierząt zamieszkujących gorące i suche obszary. Pokryte są łuskami, które o poranku rozchylają się zwiększając powierzchnię na której zbiera się rosa. Potrafią osiągać długość do 9 jednostek. Większość czasu spędzają pod ziemią. Nie są agresywne.